Kielak Alfred Janusz - I375: Różnice pomiędzy wersjami

Z Wiki Kielakowie.pl
Przejdź do nawigacjiPrzejdź do wyszukiwania
(życiorys)
Linia 1: Linia 1:
 
[[Category:Osoby]]
 
[[Category:Osoby]]
[[Grafika:Alfred_(1).jpg|150px|left]][[Grafika:alfred 2001_06_16.jpg|150px|right]] <tng i=375>Alfred Kielak</tng> korzenie miał w Mazowieckiej Ziemi, sam urodził się zaś w na Kresach w Pińsku 6 października 1930 roku.
+
[[Grafika:Alfred_(1).jpg|150px|left]][[Grafika:alfred 2001_06_16.jpg|150px|right]] <tng i=375>Alfred Kielak</tng> Urodził się w Pińsku (przedwojenne woj.poleskie) 6 października 1930 jako czwarte dziecko <tng i=383>Konstantego</tng> i <tng i=387>Janiny z Ważyńskich</tng>. Zmarł w Gorzowie Wlkp. 5 września 2009.
 +
Z wykształcenia energetyk, z zamiłowania globtroter. Współorganizator PTTK i Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Gorzowie, pionier miasta.  
  
Pińczuk, który jeszcze jako dziecko musiał uciekać z rodzinnego Polesia, pozostał wędrowcem przez całe swoje życie. Przeznaczenie rzuciło Go na Ziemie Zachodnie, zwane wtedy Odzyskanymi, gdzie jeszcze jako chłopiec rozpoczął  
+
W 1940 r. wspólnie z rodziną uciekł z Pińska w głąb okupowanej Polski. Zamieszkali w Chrzęsnem – rodzinnej miejscowości jego ojca. Od 1945 r. w Gorzowie. W wieku 15 lat rozpoczął pracę jako elektryk. Przepracował 50 lat – zaczynał w Zakładzie Energetyki, na emeryturę odchodził z ENEI. Mimo zmiany nazwy był to ciągle ten sam zakład pracy. Opracował kilkanaście pomysłów racjonalizatorskich, które znalazły zastosowanie w praktyce.  
pracę w Zakładzie Energetyki, ucząc się jednocześnie, najpierw w szkole zawodowej, później w Technikum Energetycznym.
 
 
Najmłodszy pionier Gorzowa i jednocześnie gorzowski latarnik – do jego obowiązków należało gaszenie lamp na ulicach miasta. Brał też udział w elektryfikacji okolicznych wiosek.
 
  
Nigdy nie krył się z tym, że jego ojciec <tng i=383>Konstanty</tng> był przedwojennym policjantem, rozstrzelanym przez Niemców w sierpniu 1944 r. Jako „niepoprawny politycznie” służbę wojskową odbywał w formacji bez karabinu, wykonując najcięższe prace
+
Pracował i uczył się jednocześnie. Skończył Technikum Energetyczne w Warszawie. Brał udział w elektryfikacji okolicznych wsi. Był gorzowskim latarnikiem zajmującym się gaszeniem ulicznych lamp.
w Batalionie Budowlanym na drugim krańcu Polski. W domu czekała młoda, świeżo poślubiona żona. Przeżyli razem 59 lat. Dochowali się dwojga dzieci, pięciorga wnuków i sześciorga prawnuków.
 
 
Niepokorna natura nie ułatwiała mu kariery. Nie uzyskał zgody na studiowanie. Mimo to kształcił się przez całe życie. Był prawdziwym człowiekiem Renesansu, posiadającym rozległą, choć nie potwierdzoną dyplomami wiedzę.
 
 
Temperament wędrownika, którym naznaczyło go Polesie, spowodował, że nie mógł długo usiedzieć na miejscu. Był jednym z najaktywniejszych działaczy PTTK w Gorzowie i jednym z jego prezesów. Współtworzył istniejące po dziś dzień
 
Koło Zakładowe PTTK „Energetyk”, przewodnicząc mu przez wiele lat. Był także jednym z członków założycieli Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Gorzowie, w którym przez 17 lat prowadził sekcję turystyczną.
 
  
Posiadał uprawnienia przewodnika nizinnego i górskiego, pilota wycieczek krajowych i zagranicznych. Przez wiele lat współpracował z wieloma biurami podróży – Gromadą, Orbisem, Dro-Turem, Limbą-Trans, Beduinem, oraz innymi.
+
W latach 50. XX wieku współtworzył gorzowski oddział PTTK. Był jednym z jego prezesów i należał do najaktywniejszych działaczy. Współtworzył i przez wiele lat prowadził Koło Zakładowe PTTK „Energetyk”. Posiadał uprawnienia przewodnika nizinnego i górskiego, pilota wycieczek krajowych i zagranicznych. W czasach, które nie sprzyjały turystyce zagranicznej, był charyzmatycznym organizatorem słynnych wypraw trampingowych po krajach Europy, Afryki i Azji. Do dziś krąż o nich legendy.
  
W czasach, które nie sprzyjały turystyce zagranicznej, był charyzmatycznym organizatorem słynnych wypraw trampingowych po krajach Europy, Afryki i Azji.
+
Współtworzył Towarzystwo Przyjaźni Polsko-Greckiej. Już w latach 1958-87 miał na swym koncie 168 zagranicznych wycieczek, także do krajów wówczas bardzo egzotycznych (Wietnam, Mongolia). Następne lata, to kolejne setki wyjazdów. Nie zaprzestał ich nawet na emeryturze. Niemal do ostatnich miesięcy swojego życia współpracował z kilkoma biurami podróży.
  
Piechur z zamiłowania. Szczególnie ukochał góry i bagna. Gdyby zliczyć kilometry, które przemierzył samotnie lub z grupą, okazałoby się, że kilkakrotnie obszedł dookoła kulę ziemską.
+
W latach 90. XX w.współtworzył w Gorzowie Uniwersytet Trzeciego Wieku. Przez 17 lat wykładał w nim turystykę, organizował wyjazdy i niedzielne wyprawy piesze. Przed śmiercią był sekretarzem Zarządu UTW.
 +
 
 +
Odznaczony m.in. Złotym i Brązowym Krzyżem Zasługi, odznaką „Zasłużony dla energetyki”, dwukrotnie „Za szczególne zasługi dla miasta Gorzowa Wlkp., odznakami za wkład pracy dla rozwoju i rozpowszechniania kultury fizycznej, sportu i turystyki, za bezinteresowną pracę i zasługi w upowszechnianiu turystyki w Polsce, za szczególnie wyróżniającą działalność społeczną, za wybitne zasługi i trwałe osiągnięcia w rozwoju i upowszechnianiu turystyki górskiej.
 +
 
 +
Zmarł w Gorzowie we własnym domu po krótkiej i ciężkiej chorobie. Pochowany na cmentarzu komunalnym w kwaterze rodzinnej.
 +
 
 +
Żonaty z <tng i=374>Ireną Gruszewską</tng>.
 +
 
 +
Mieli dwoje dzieci:
 +
 
 +
<tng i=2>Janusz Ireneusz Kielak</tng>
 +
 
 +
<tng i=364>Maria Jolanta Gonta</tng>
  
Wielokrotnie odznaczany za wkład pracy dla rozwoju i rozpowszechniania kultury fizycznej, sportu i turystyki, za szczególnie wyróżniającą działalność społeczną, za wybitne zasługi i trwałe osiągnięcia w rozwoju i
 
upowszechnianiu turystyki górskiej, za bezinteresowną pracę i zasługi w upowszechnianiu turystyki w Polsce. Dwukrotnie otrzymał Odznakę Honorową za szczególne zasługi dla miasta Gorzowa Wlkp. Otrzymał również Brązowy i Złoty Krzyż Zasługi i odznakę Zasłużony dla Energetyki. W gorzowskim Zakładzie Energetycznym przepracował 55 lat, opracowując w tym czasie kilkadziesiąt wniosków racjonalizatorskich.
 
 
Niezwykle żywotny, silny duchem, zawsze czynny, zawsze uśmiechnięty.
 
  
 
<gallery>
 
<gallery>

Wersja z 21:57, 16 sty 2011

Alfred (1).jpg
Alfred 2001 06 16.jpg

Alfred Kielak Urodził się w Pińsku (przedwojenne woj.poleskie) 6 października 1930 jako czwarte dziecko Konstantego i Janiny z Ważyńskich. Zmarł w Gorzowie Wlkp. 5 września 2009.

Z wykształcenia energetyk, z zamiłowania globtroter. Współorganizator PTTK i Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Gorzowie, pionier miasta.

W 1940 r. wspólnie z rodziną uciekł z Pińska w głąb okupowanej Polski. Zamieszkali w Chrzęsnem – rodzinnej miejscowości jego ojca. Od 1945 r. w Gorzowie. W wieku 15 lat rozpoczął pracę jako elektryk. Przepracował 50 lat – zaczynał w Zakładzie Energetyki, na emeryturę odchodził z ENEI. Mimo zmiany nazwy był to ciągle ten sam zakład pracy. Opracował kilkanaście pomysłów racjonalizatorskich, które znalazły zastosowanie w praktyce.

Pracował i uczył się jednocześnie. Skończył Technikum Energetyczne w Warszawie. Brał udział w elektryfikacji okolicznych wsi. Był gorzowskim latarnikiem zajmującym się gaszeniem ulicznych lamp.

W latach 50. XX wieku współtworzył gorzowski oddział PTTK. Był jednym z jego prezesów i należał do najaktywniejszych działaczy. Współtworzył i przez wiele lat prowadził Koło Zakładowe PTTK „Energetyk”. Posiadał uprawnienia przewodnika nizinnego i górskiego, pilota wycieczek krajowych i zagranicznych. W czasach, które nie sprzyjały turystyce zagranicznej, był charyzmatycznym organizatorem słynnych wypraw trampingowych po krajach Europy, Afryki i Azji. Do dziś krąż o nich legendy.

Współtworzył Towarzystwo Przyjaźni Polsko-Greckiej. Już w latach 1958-87 miał na swym koncie 168 zagranicznych wycieczek, także do krajów wówczas bardzo egzotycznych (Wietnam, Mongolia). Następne lata, to kolejne setki wyjazdów. Nie zaprzestał ich nawet na emeryturze. Niemal do ostatnich miesięcy swojego życia współpracował z kilkoma biurami podróży.

W latach 90. XX w.współtworzył w Gorzowie Uniwersytet Trzeciego Wieku. Przez 17 lat wykładał w nim turystykę, organizował wyjazdy i niedzielne wyprawy piesze. Przed śmiercią był sekretarzem Zarządu UTW.

Odznaczony m.in. Złotym i Brązowym Krzyżem Zasługi, odznaką „Zasłużony dla energetyki”, dwukrotnie „Za szczególne zasługi dla miasta Gorzowa Wlkp.”, odznakami za wkład pracy dla rozwoju i rozpowszechniania kultury fizycznej, sportu i turystyki, za bezinteresowną pracę i zasługi w upowszechnianiu turystyki w Polsce, za szczególnie wyróżniającą działalność społeczną, za wybitne zasługi i trwałe osiągnięcia w rozwoju i upowszechnianiu turystyki górskiej.

Zmarł w Gorzowie we własnym domu po krótkiej i ciężkiej chorobie. Pochowany na cmentarzu komunalnym w kwaterze rodzinnej.

Żonaty z Ireną Gruszewską.

Mieli dwoje dzieci:

Janusz Ireneusz Kielak

Maria Jolanta Gonta