Wołowa, płocki, mazowieckie, Polska

Z Wiki Kielakowie.pl
Skocz do: nawigacja, szukaj

Dzieje własności ziemskiej według Herbarza Mazowieckiego prof. Jerzego Łempickiego.

W XVI wieku Wołowa liczyła około 100 ha gruntów bezkmiecych podzielonych na około 10 gospodarstw, na których częściowo gospodarowali przybysze z sąsiednich zaścianków, Dziedziccy i Blichowscy. Około 1540 roku występują jako dziedzice w Wołowej Bartłomiej, Mateusz i Wawrzyniec, których potomkowie posiadali następnie większość gospodarstw.
W latach 1645-48 posiadał tu mały folwark Zygmunt Bromirski, który swoje działy zastawiał i wydzierżawiał.
W 1711 roku Jakub Wołowski posiadał w Wołowej 2 poddanych, Kazimierz Wołowski 3 poddanych i Stefan Sielski 2 poddanych. Był tu też wtedy większy folwark Stanisława Lasockiego z Gałek nabyty od Sielskich, który w 1715 roku Lasocki odstąpił Pawłowi Pęskiemu, synowi Jana. Jego syn, Stanisław, wojski gostyniński, sprzedał go w 1740 roku Józefowi Skwarsiemu, synowi Adama. W 1756 roku Skwarski odkupił część w Wołowej należącą do jego siostry Katarzyny, żony Stanisława Dłużniewskiego, a poprzednio nabył też części w Wołowej od Wołowskich i Sielskiego. W 1789 roku Wołowa była już jedą wsią liczącą 9 dymów i 48 mieszkańców, należącą do syna Józefa - Zygmunta Skwarskiego. W 1805 roku od Ksawerego Maliszewskiego nabył dobra Fryderyk von Brandt. W czasach wojny napoleońskiej ten Brandt, zapewne urzędnik pruski, zaginął w nieznanych okolicznościach. Dobra zostały uznane za opuszczone i przekazane w zarząd kuratorowi sądowemu. Dobra zostały wydzierżawione Nakwaskim, a następnie w 1819 dzierżawił je patron Józef Czaplicki, który następnie dobra zakupił na licytacji. Było tam wtedy 5 chałup, około 170 ha ziemi ornej i 70 ha innych gruntów. Było tam też małe, 18-hektarowe gospodarstwo Romualda Sąchockiego. Po Józefie Czaplickim zmarłym w 1853 roku, Wołową dziedziczył syn Juliusz, urzędnik w Płocku. W 1861 roku na licytacji dobra kupił Józef Starorypiński. W 1862 roku majątek nabył Ludwik Majorkiewicz, a potem Antoni Kawecki, który w 1866 roku sprzedał go Bernardowi Kaweckiemu. W 1873 roku właścicielem był Andrzej Zakrzewski. W 1890 roku zmarł następny dziedzic Teofil Pilitowski, pozostawiając wdowę Leontynę de Tylli i syna Józefa. Ten Józef sprzedał w 1911 roku Wołową Janowi Domke, synowi Stanisława z Poznania. Z całości liczącej 208 ha część liczącą 51 ha kupił w 1928 roku od Domkego Ignacy Turowski z żoną Józefą.

Zobacz też Historię rodu Wołowskich