Ważyno-Skóry,sierpecki,mazowieckie,Polska

Z Wiki Kielakowie.pl
Przejdź do nawigacjiPrzejdź do wyszukiwania

Dzieje własności ziemskiej według Herbarza Mazowieckiego prof. Jerzego Łempickiego.

Liczące około 80 ha roli miały obsadę kmiecą, lecz podzielony były na drobne działy. Nie wiadomo, czy tutejsi Ważyńscy z przydomkiem Skóra byli krewnymi poprzednich. Im to przypisuje Paprocki herb Awdaniec, na co wskazuje charakterystyczny dla tego rodu przydomek Skóra. Z tej rodziny występował tu w latach 1531-1548 Jan Skóra Ważyński, którego bracia byli dziedzicami na Białoskórach. Byłaby to więc ta sama rodzina, co Białoskórscy. Jan miał 6 synów i kilkoro wnuków. Była tu też rodzina Ważyńskich, która przyjęła przydomek Ważyńskich Chorążyców, po Andrzeju zmarłym przed 1576 rokiem (może synu Jana Skóry). Jednym z dziedziców był tu w latach 1617-1620 Bartłomiej Ważyński, podkomorzy derpski, najpewniej osiedlony w Inflantach. W Ważynie-Skórach w XVII wieku były 2 zagrody Ważyńskich. W 1662 roku Walenty Ważyński w swoim dziale miał 4 czeladzi i 3 poddanych, Andrzej Ważyński zaś 4 czeladzi i 11 poddanych. Już pod koniec XVII wieku część w Ważynie-Skórach przeszła w ręce Łagunów, którzy stopniowo stali się dziedzicami dóbr obejmujących również części w Grodkowie, Dziembakowie i Borkowie Kościelnym. Obok tego dużego działu w 1789 roku w Ważynie-Skórach były też działy bezkmiece Kraśniewskiego, 2 Pęskich i 3 Łagunów. Dobra w Grodkowie, Dziembakowie i Ważynie-Skórach należały do Walentego Rokitnickiego, który sprzedał je Adamowi Łączyńskiemu. Około 1830 roku należały one do Paprockiego, następnie zaś uległy podziałowi. W rezultacie utworzyły się w Ważynie-Skórach dwa większe gospodarstwa, które w okresie międzywojennym należały do Jana Zglinickiego (87 ha) i do Edwarda Brudnickiego (108 ha).Dzisiaj miejscowość ta nosi nazwę Warzyn-Skóry.

Zobacz też Ważyn Kmiecy oraz historię rodu Ważyńskich