Kielakowie.pl

podróże naszej rodziny w czasie

Ważyńscy herbu Abdank

Abdank

Historia rodu na podstawie książki "Powiat oszmiański - materjały do dziejów ziemi i ludzi" Czesława Jankowskiego oraz "Herbarza Mazowieckiego" prof. Jerzego Łempickiego.

Skarbkowie-Ważyńscy wg. Jankowskiego |  Ważyńscy wg. Łempickiego |  Ważyn Kmiecy - historia miejscowości |  Ważyno-Skóry - historia miejscowości

Herb Abdank - jeden z najstarszych herbów w Polsce - kilka teorii oraz legend na temat jego pochodzenia


Objaśnienia:
Wytłuszczone, zielone fragmenty tekstu zawierają objaśnienia widoczne po ustawieniu na nich kursora myszy.

Wiadomość o rodzinie Ważyńskich (tekst oryginalny)

Jak bujny orzeł śmiele patrzy k’ słońcu,
Wiedzie szlachectwo ku prawemu końcu,
Cnoty, godności, przodków mężnie broni,
Zmazy się chroni.
Boć to ma szlachcic mieć rzemioseł dwoje:
Albo ksiąg patrzeć albo mężnej zbroje.
Jednym ojczyzny ratować w pokoju,
A drugim — w boju.

Strykowski. „Goniec".

Legenda

"Przodkowie starodawnego rodu tego od niepamiętnych czasów pieczętowali się znakiem herbowym nadanym podobno niejakiemu Skubie, prostemu z gminu człowiekowi, jeszcze przez legendowego Krakusa. Skuba to ów właśnie, głosi podanie, miał Krakusowi przysłużyć się znanym fortelem, dzięki któremu okropny smok podwawelski pokonanym został. Krakus w nagrodę fortunnego pomysłu nadał Skubie za herb literę »W« od słowa »wąż« albo li też od słowa »Wawel«, którą to literę po wszystkich tarczach herbowych Abdanków vel Habdanków widzieć można.
Potomkowie Skuby pisali się »z Góry« a jeden z nich, Jan, w r. 1109 wysłan był w legacji do Henryka cesarza niemieckiego przez króla Bolesława Krzywoustego, wojującego wówczas z Niemcami. Chodziło posłowi o zawarcie pokoju. Ostro atoli stawiał się cesarz niemiecki Janowi z Góry, pokój obiecywał, ale nie inaczej, chyba, żeby Polacy wiecznemi czasy dannikami jego byli i aby posłowi zaimponować, skarb mu swój prezentował, to przydawszy: Hic perdomabit Polonos, co znaczy: skarb ten Polskę mi podbije. Aliści ani buta cesarska, ani pogróżki nie ustraszyły polskiego posła; chcąc ukrócić pańską fantazję, sygnet swój z palca zdarłszy, w skarbiec cisnął, mówiąc: Aurum auro addimus - »złoto do złota przydajemy«, jakby znać dając: Próżno tych mężów złotem straszyć, których ręka szablą, serce męztwem uzbrojone. Dorozumiał się sensu tego cesarz Henryk i chcąc pyszałkowatość swoją pokryć, rzekł z niemiecka: Hab Dank! albo: »dziękujęć«. Od czasu tego potomkowie Jana z Góry zwać się poczęli Skarbkami a herb Skuby nazwę »Abdank« otrzymał.
Rozrodziwszy się Skarbkowie, dla wyróżnienia się między sobą, od różnych miejscowości lub też dóbr posiadanych nazwiska swoje kształtować poczęli. Jeden ze Skarbków, Jakób, nie wiedzieć kiedy przeniósłszy się z Królestwa Polskiego do Litwy, posiadał w województwie połockiem dobra Ważyn, od którego Skarbkiem-Ważyńskim zwać się począł. Dla starożytności rodu i defektu pism, trudno dziś cobądź stanowić zarówno o przodkach owego Jakóba jak i o nim samym. Z testamentu tylko syna jego Macieja, pisanego w 1598 roku okazuje się, że Jakób ów miał dwóch synów: wspomnianego Macieja i Bartosza."




Kontakt

    email image Jeśli masz jakieś pytania lub komentarze dotyczące informacji na tej stronie, prosimy o kontakt.

Informacje administratora

Mam nadzieję, że spodoba się Państwu nowa szata graficzna strony Kielakowie.pl Proszę nie prosić o szczegółowe badania na temat Twojej rodziny.